Wielkie dzieła
Dom i świat
Ogrodnik
Kontekst historyczny
Bengalski polihistor Rabindranath Tagore był poetą, malarzem i powieściopisarzem. Znany jest jako pierwszy nieeuropejski twórca, który otrzymał literacką Nagrodę Nobla (w 1913 roku za „Pieśni ofiarne”). Urodził się w maju 1861 roku jako najmłodszy syn Debendranatha Tagore, przywódcy sekty religijnej Brahmo Samadź, która pragnęła wskrzesić monistyczne podstawy hinduizmu zgodnie z treścią upaniszadów. Tagore kształcił się, jak wielu wielkich pisarzy, w domu. W wieku ośmiu lat zaczął pisać poezję religijną. Gdy miał ich siedemnaście, został wysłany do Anglii, by tam dokończył edukację (ojciec chciał, by został adwokatem), przerwał ją jednak i powrócił do Indii. Tam zarządzał rozległymi włościami rodziny, rozpoczął agitację na rzecz reform społecznych, założył szkołę eksperymentalną i przez krótki czas udzielał się w indyjskim ruchu nacjonalistycznym. Wciąż też pisał poezję, która od 1882 roku w ograniczonym nakładzie publikowana była w Bengalu.
Pierwszy tomik jego przetłumaczonych wierszy – „Wieczorne pieśni” – wzbudził na zachodzie sensację. Przez kolejne trzy dekady Rabindranath wydał mnóstwo opowiadań i wierszy, które, szybko tłumaczone na języki europejskie, stawały się popularne na całym świecie. Jego sława była tak wielka, że podróżował nawet po Europie, Azji i obu Amerykach, by wygłaszać płatne wykłady.
Po otrzymaniu Nagrody Nobla Tagore otrzymał w 1915 roku od Imperium Brytyjskiego tytuł szlachecki, zrezygnował z niego jednak po masakrze Jallianwala Bagh w 1919 roku. W późniejszych latach poza poezją i opowiadaniami zaczął zajmować się również pisaniem piosenek, dramatów muzycznych i tanecznych, esejów, dzienników z podróży i autobiografii (powstały dwie). Nękany przez ostatnich pięć lat życia chorobą Rabindranath podyktował swój ostatni wiersz na dzień przed śmiercią w sierpniu 1941 roku.