Description
+5 do siły bojowej podczas atakowania jednostek dystansowych i oblężniczych.
Kontekst historyczny
Wraz z rozwojem techniki wojennej kawaleria zaczęła dzielić się na „lekką” i „ciężką”, a konie wykorzystywane w każdej z nich – różnić się umiejętnościami. W średniowieczu najbardziej cenione były wielkie, powolne i silne rumaki rycerzy oraz szlachty zwane destrierami, najpowszechniej zaś spotykane były wytrzymałe i szybkie rumaki bojowe, których dosiadali zazwyczaj wojownicy i giermkowie. Konie te były szkolone do walki, lekko opancerzone i wykorzystywane na flankach armii do ataku na łuczników czy artylerzystów, podczas gry rycerze na swoich destrierach walczyli w centrum ku chwale bożej, za króla i dla sławy. Cenione, choć o wiele tańsze od destierów rumaki bojowe stanowiły podstawę średniowiecznej armii.