Description
+20 do siły religijnej podczas walki teologicznej.
Kontekst historyczny
W średniowieczu i renesansie religijne dysputy (formalne debaty) stanowiły przyjętą metodę dochodzenia do prawdy w kwestiach teologicznych. Zgodnie ze starożytną platońską tradycją dyskutantów biorących udział w takich debatach oceniano na podstawie stosowanych przez nich cytatów z „dopuszczonych” pism oraz umiejętności retorycznych. Dysputy między katolickimi a judaistycznymi teologami – na przykład ta w Paryżu w roku 1240 – były bardzo uprzejme, za to te między protestantami a katolikami – jak ta w Regenburgu w 1541 roku – już jakby mniej. Tymczasem na wschodzie Akbar Wielki, cesarz z dynastii Wielkich Mogołów, by okazać swoją religijną tolerancję, organizował dysputy między muzułmanami, hinduistami, jainistami, zaratusztrianami i katolickimi jezuitami.