Description
+1 do ruchu.
Kontekst historyczny
Kadłub statku zanurzony w słonej wodzie z czasem pokrywa się morskimi organizmami (zwłaszcza pąklami i świdrakami okrętowymi), ulega korozji i gnije. Proces ten powoduje spowolnienie statku oraz zmniejszenie jego opływowości i wytrzymałości. Przez wieki opracowano wiele różnych rozwiązań tego problemu, ale dopiero zastosowanie przez Królewską Marynarkę Wojenną w połowie XVIII wieku miedzianego poszycia kadłubów okazało się skutecznym „lekiem” (choć amerykańska rewolucja spowolniła wprowadzanie tej innowacji w życie). Zastosowanie tego rozwiązania okazało się bardzo korzystne m.in. dla rajderów, których dowódcy nie musieli już martwić się o znalezienie miejsca, w którym mogliby oczyścić kadłuby swoich statków. Brytyjskie rajdery z miedzianym poszyciem, takie jak CSS Alabama, Florida i Shenandoah, zachowywały teraz swoją szybkość mimo długich okresów pobytu na morzu.