Description
Możliwość wykonania ruchu po ataku.
Kontekst historyczny
Gdy powierzchniowe okręty wojenne – zwłaszcza niszczyciele, korwety i fregaty – zostały wyposażone w sonary, położenie załóg okrętów podwodnych stało się nie do pozazdroszczenia. Sonary powstały pod koniec I wojny światowej – co prawda za późno, by rozprawić się z „plagą” U-bootów, jednak już do czasu wybuchu kolejnej wojny światowej ich wersje pasywne trafiły na pokłady wielu mniejszych okrętów eskorty. Załogi takich statków wsłuchiwały się więc w odgłosy głębin, by zlokalizować czające się w nich okręty podwodne i zrzucić na nie ładunki wybuchowe. Jedynym sposobem na uniknięcie wykrycia było przejście okrętu podwodnego w tryb „cichej pracy”, który oznaczał wyeliminowanie wszystkich zbędnych hałasów: wyłączano silniki, minimalizowano wentylację, a załoga zamierała, modląc się bezgłośnie, by przeciwnik dał się zmylić i odpłynął.