Description
+7 do siły bojowej przeciw jednostkom oblężniczym.
Kontekst historyczny
Lekka kawaleria XVIII i XIX wieku – a zwłaszcza jej ekstrawaganckie wcielenia, takie jak husaria czy lansjerzy – była wykorzystywana przede wszystkim podczas zwiadu, potyczek i napadów. Jej rola na polu bitwy w trakcie głównego starcia była zazwyczaj ograniczona, a do boju wkraczała, gdy trzeba było dopaść uciekające siły rozbitej armii wroga. Czasem jednak lekka kawaleria atakowała artylerię przeciwnika, co wiązało się z ponoszeniem poważnych strat w trakcie dojazdu do stanowisk ogniowych. Jeśli udało jej się tego mimo wszystko dokonać, artylerzyści zazwyczaj wycofywali się do najbliższego oddziału piechoty, a jeźdźcy zsiadali z koni i zagważdżali działa, wprowadzając do otworu zapałowego stalowy szpikulec, przez co broń stawała się bezużyteczna. Taktyka ta była bardzo popularna przez wiele dekad – hrabia Friedrich von Bismarck na przykład zalecał, by każdy kawalerzysta nosił przy sobie zestaw do zagważdżania dział.