Description
+10 do siły bojowej podczas obrony przed jednostkami walczącymi w zwarciu.
Kontekst historyczny
Podczas wojny o niepodległość Szkoci opracowali formację o nazwie „schiltron” w celu zmniejszenia angielskiej przewagi wynikającej z większej liczebności i lepszego uzbrojenia. Wykorzystywali oni w niej swoje długie włócznie, by powstrzymywać zarówno piechotę, jak i kawalerię – William Wallace użył na przykład schiltronów w 1298 r. pod Falkrik, ustawiając swoich ludzi w najeżone włóczniami okręgi. Schiltrony mogły być formowane w postaci okręgów, lecz częściej wykorzystywano formacje prostokątne, które sprawdzały się nie tylko w obronie, ale również w ataku, skutecznie odpierając masy angielskich zbrojnych. Pierwsze ofensywne użycie schiltronu przypisywane jest Robertowi Bruce'owi podczas zwycięskiej bitwy pod Bannockburn. Od tamtej pory prostokątne schiltrony pojawiały się często podczas licznych bitew zakończonych zwycięstwami (choć były wśród nich też porażki), a formację zaadoptowali w swoich armiach również Walijczycy i Flemingowie.