Description
+14 do siły bojowej przeciw jednostkom morskich najeźdźców.
Kontekst historyczny
W początkowym okresie wojny z okrętami podwodnymi na ostatnim etapie atakowania przyczajonego U-boota, który polegał na zrzuceniu montowanych na rufie okrętów konwoju ładunków głębinowych, aktywny system detekcji (ASDIC) tracił kontakt z celem, co dawało niemieckiemu okrętowi szansę na zmianę kursu lub głębokości zanurzenia. By temu zapobiec, 36. grupa eskortowa Królewskiej Marynarki Wojennej opracowała taktykę ataku ruchomego. Zakładała ona wykorzystanie dwóch okrętów: pierwszy, stacjonarny, nawiązywał kontakt sonarowy z celem, a drugi, na sygnał pierwszego, zrzucał swoje ładunki głębinowe. Choć taktyka ta wymagała cierpliwości, dodatkowego czasu i statków, okazała się skuteczna. Wraz z rozwojem lepszych systemów wykrywania okrętów podwodnych oraz stworzeniem systemów do atakowania przed dziobem okrętu takich jak Hedgehog i Squid taktyka ataku ruchomego stała się zbędna, jednak Brytyjczycy stosowali ją aż do końca wojny.