Description
+7 do ataku dystansowego przeciw umocnieniom dzielnicy.
Kontekst historyczny
Rzucanie włóczni z przywiązanymi do nich pochodniami działało całkiem nieźle, ale salwa zapalających strzał sprawdzała się jeszcze lepiej. Zabudowane obszary były podatne na podpalenia komplikujące życie ich obrońców, a starożytni generałowie szybko nauczyli się, że ataki na miasta i ich dzielnice są o wiele skuteczniejsze, gdy towarzyszy im grad płonących pocisków. Ładunki zapalające wystrzeliwane z łuków, katapult i dział wykorzystywane były już od czasów Asyryjczyków i Judejczyków. Wraz z pojawieniem się prochu strzelniczego arsenał tego typu broni wzbogaciły natomiast dodatkowo karkasy, czyli żelazne pociski wypełnione łatwopalną substancją przerzucane za mury obronne, których po raz pierwszy w walce użyli Francuzi w roku 1672.